Powered by Invision Power Board
דף הבית  · התקנון של איליוס רדיו  עזרה      חיפוש      רשימת משתמשים      לוח זמנים




  הגב לנושא זהפרסם נושא חדשפרסם סקר

> TAKIS BINIS, כמה מלים לזכרו
glggm
פורסם ב: Mar 15 2006, 03:26 AM
צטט הודעה


אין לי שמש אחרת
*****

קבוצה: אחראים
הודעות: 2023
משתמש מספר: 4
תאריך הצטרפות: 13-March 06



תמונת הספר



user posted image

TAKIS BINIS צעיר
user posted image

1946-47

user posted image

1948-49 עם STELLA HASKIL ו-MANOLIS HIOTIS

user posted image

עם VASIILIS TSITSANIS חבר טוב ומנטור של BINIS

user posted image

1984 ELENI VITALI STAVROS XARHAKOS TAKIS BINIS עומד LAKIS KARNEZIS נגן הבוזוקי האגדי של THEODORAKIS

user posted image

1994 STOA TON ATHANATON
user posted image


--------------------
"...במקום בו המזרח פוגש את המערב מתנגנים
המקצבים שליוו את מיתוסים בטרם גילתה אותם ההיסטוריה.
המוזיקה היוונית נשענת עליהם ויוצרת מהמלים שיר ומנגינה,
מבטאת את השמחה, האהבה, הכאב.
היעד המסע הוא המסע עצמו ולמסע זה אין סוף..."
(מתוך אתר של נגנים יוונים בגרמניה)
PMשולח הדוא"לMSN
Top
glggm
פורסם ב: Mar 15 2006, 03:27 AM
צטט הודעה


אין לי שמש אחרת
*****

קבוצה: אחראים
הודעות: 2023
משתמש מספר: 4
תאריך הצטרפות: 13-March 06



מתוך הספר של IOANNA KLEIASIOU
TAKIS BINIS- VIOS REBETIKOS טקיס ביניס – חיים של רבטיס
הוצאת NTEFI
SOLONOS 85 ATHENS 10679
טל: 3629569 210

TAKIS BINIS הוא הקול המייצג ביותר של שירית הרבטיקו ולא רק בגלל קולו ותכניו אלא גם דרך וצורת חייו. הוא נולד ב- 1923 בת'סלוניקי להורים פליטים מאסיה הקטנה. בתקופת דיקטטורת הקולונל METAXAS הוחזק במחנה ריכוז עם הרבה נערים בגילו כי לא הצטרפו ל-EON (הנוער היווני הפשיסטי). החל את הקרירה שלו מנגן בוזוקי ושר בעיר הולדתו. הוא ניגן בכל המקומות ה"מפוקפקים" של העיר וחיי בחברת כל נגני התקופה. שם הוא פוגש את GIANNIS PAPAIOANNOU ואת VASSILIS TSITSANIS ששירת בגדוד מפעלי טלגרף בעיר.
בזמן הכיבוש הנאצי נעצר על התנגדות לכיבוש – פעילות חבלה נגד צבא הכיבוש- ונסגר שוב באותו מחנה בו שהה בנערותו. לאחר תקופה של עינויים קשים, מצליח לברוח וסוף הכיבוש הנאצי מוצא את BINIS חיי עם זונה ומנגן בפיראוס יחד עם נגנים דגולים של התקופה. מאז 1946 מנגן ושר עם גדולי הרבטיקאים במועדונים הגדולים של אתונה דאז. משתף פעולה עם MANOLIS HIOTIS ויחדיו מחדירים את נגינת הבוזוקי ואת שירי הרבטיקו והלאיקה למועדוני האריסטוקרטיה היוונית בעלי סגנון אירופאי. חברות עמוקה זו נגמרת באקורדים צורמים ב-1953 כאשר HIOTIS מכניס את הבוזוקי בן 4 מיתרים וBINIS מתנגד נמרצות לחומרים אירופאים ולטינואמריקאים שחברו מנגן ומלחין.

הרבה מהשירים שהקליט במקור הפכו ללהיטים המושרים עד היום כמו:
ENAS ALITIS PETHANE של KOSTAS KAPLANIS
TA KAVOURAKIA של VASSILIS TSITSANIS
KARDIA PARAPONIARA של APOSTOLOS HATZIHRISTOS
TAKA TAKA TA PETALAKIA עם HIOTIS
ורבים אחרים.

ב- 1958 נסע כמו זמרים ונגנים רבים לארה"ב, שם חיי, עבד וזכה לתהילה רבה. אחד מידידיו הגדולים היה NAT KING COLE שממש העריץ אותו מבלי להבין מילה משיריו. BINIS היה נהנתן לא קטן ובזבז כמעט את הממון הרב שהרוויח מהופעותיו ושב לאתונה 1983 כמעט חסר כל אל מציאותה אחרת מזו שעזב כאשר חברות התקליטים והטלוויזיה השתלטו לא רק על השוק אלא גם הכתיבו ועדיין מכתיבים את דעת הקהל.

למזלו המלחין הדגול STAVROS XARHAKOS, אשר חקר ולמד את מוזיקת הרבטיקו החליט לתת לו את הכבוד לשיר את שיריו בפס הקול של הסרט "רבטיקו" של KOSTAS FERRIS. תקליט זה שהיווה ציון דרך בהתפתחותה של המוזיקה היוונית החזיר את BINIS לאור הזרקורים ולתודעת הקהל. מאז המשיך להופיע הן במועדוני הרבטיקו היודעים של אתונה והן בהופעות במקומות שונים ביוון ובטלוויזיה. בחורף האחרון BINIS עוד הופיע ב-STOA TON ATHANATON, אומנם לשעה קלה. אך הזקנה ואי ספיקת כליותיו הכניעו אותו ואתמול עצם את עיניו לתמיד.


הנה שוב תרגומו של השיר הרשת אם DIHTI:

TO DIHTI
LYRICS NIKOS GATSOS
MUSIC STAVROS XARHAKOS

בכל פעם שאתה פותח דרך חדשה בחיים
אל תאחר עד לחצות הליל
החזק עינך פקוחות השכם וערב
כי לפניך נפרסת תמיד רשת

אם יום אחד בין מקלעות חוטיה תיתפס
איש לא יוכל לשחררך
המצא בעצמך את קצה החוט
ואם הנך בר מזל
התחל שוב מהתחלה

לרשת זו שמות כבדים
כתובים בספר החתום היטב
יש הקוראים לכך
ערמומיות של עולם השאול
ואחרים אהבה של אביב ראשון


--------------------
"...במקום בו המזרח פוגש את המערב מתנגנים
המקצבים שליוו את מיתוסים בטרם גילתה אותם ההיסטוריה.
המוזיקה היוונית נשענת עליהם ויוצרת מהמלים שיר ומנגינה,
מבטאת את השמחה, האהבה, הכאב.
היעד המסע הוא המסע עצמו ולמסע זה אין סוף..."
(מתוך אתר של נגנים יוונים בגרמניה)
PMשולח הדוא"לMSN
Top
yannhs
פורסם ב: Mar 19 2006, 05:23 PM
צטט הודעה


קמר"ש הלור"ל
****

קבוצה: חברי פורום איליוס
הודעות: 473
משתמש מספר: 44
תאריך הצטרפות: 19-March 06



בהחלט אחד הגדולים טאקי והיה ראוי ליותר כבוד ממה שקיבל:

Ένας αλήτης πέθανε

Στίχοι: Κώστας Μάνεσης
Μουσική: Κώστας Καπλάνης
Ερμηνευτές: Τάκης Μπίνης
Γιώργος Νταλάρας, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μαίρη Λίντα


Ένας αλήτης πέθανε στου πάρκου την πλατεία
μα ούτε μάτια εδάκρυσαν ούτε καρδιές εράγισαν

Άραγε άραγε ποιος να 'ναι αιτία
αχ κακούργα κακούργα κοινωνία

Για κάποιο παραστράτημα για μια συκοφαντία
οι φίλοι τον μισήσανε κι οι πόρτες όλες κλείσανε

Άραγε άραγε ποιος να 'ναι αιτία
αχ κακούργα κακούργα κοινωνία

Ένας αλήτης πέθανε εχτές αργά το δείλι
ο χάρος τον αγκάλιασε εκεί που τον αντάμωσε

Μέσα στου πάρκου στου πάρκου την πλατεία
αχ κακούργα κακούργα κοινωνία


בטלן אחד מת
מילים: קוסטאס מאנסיס
לחן: קוסטאס קפלאניס
ביצוע במקור: טאקיס ביניס ואחריו עוד רבים

בטלן אחד מת,בכיכר שבפארק,
ואפילו עין אחת לא הוזילה דמעה,
ושום לב לא נשבר...

הייתכן? הייתכן? מהי הסיבה?
אחח איזו חברה קשת לב...

בגלל מעידה אחת קטנה,בגלל שאת דיבתו הוציאו,
החברים אותו שנאו,
וכל הדלתות בפניו נסגרו...

הייתכן? הייתכן? מהי הסיבה?
אחח איזו חברה קשת לב...

בטלן אחד מת,
אתמול בשעת בין ערביים מאוחרת,
מלאך המוות אותו חיבק,
בשעה שבא לקחתו...

בכיכר שבלב הפארק,
אחח חרא של אנשים יש לנו בחברה...

(טוב נסחפתי עם המשפט האחרון...)


--------------------
...O μεγάλος καμηλιέρης είναι ο Μίλο Χαμάμα

user posted imageuser posted imageuser posted image
user posted image
PMשולח הדוא"ל
Top
חשוונית
פורסם ב: Mar 19 2006, 09:17 PM
צטט הודעה


חברת איליוס פורום
*****

קבוצה: חברי פורום איליוס
הודעות: 1835
משתמש מספר: 2
תאריך הצטרפות: 13-March 06



אחלה הסבר יא שבאב

אהבתי את השורה האחרונה פרוש מעניין ל kakourga kinonia


--------------------
αγάπες πλήρωσα με αίμα
και 'κείνες με ρημάξανε


user posted image
PMשולח הדוא"ל
Top
eiki61
פורסם ב: Mar 20 2006, 12:16 AM
צטט הודעה


Unregistered









תודה אדירה עבור כל ההסברים...אך אני קשת עורף ...

kakourga kinonia

המשפט הזה חני, כל פעם הורס אותי מחדש !!!

rolleyes.gif
Top
Avi Lavik
  פורסם ב: Mar 20 2006, 12:22 AM
צטט הודעה


כמעט מכור
****

קבוצה: חברי פורום איליוס
הודעות: 421
משתמש מספר: 30
תאריך הצטרפות: 17-March 06



פינת זכרון מאוד מכובדת וראויה,

הרבה יוצרים גדולים אבדו לנו או פרחו מזכרוננו,

האזכור של אותם יוצרים, עושה צדק תרבותי לפחות כאן בפורום,

מאוד מעניין ומסקרן ללמוד מעט על אותם יוצרים

וכל מידע כאן בפורום הוא בעצם אוניברסיטה אחת גדולה

ותרומה להשכלה הכללית שלנו.

תודה רבה,

אבי


--------------------
A.Lavik
PMשולח הדוא"לדף הבית של המשתמש
Top
קורנס1
פורסם ב: Mar 20 2006, 01:43 AM
צטט הודעה


Unregistered









"Σίγησε " ο Τάκης Μπίνης
posted by Stavros414 at Thu December 22 2005

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα το απόγευμα ένας από τους τελευταίους ρεμπέτες, ο Τάκης Μπίνης, σε ηλικία 82 ετών, στο νοσοκομείο "Σισμανόγλειο" όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα από νεφρική ανεπάρκεια. Ο Τάκης Μπίνης γεννήθηκε το 1923, από γονείς πρόσφυγες, στη Θεσσαλονίκη. Άρχισε την καριέρα του πολύ μικρός στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισε τον Γιάννη Παπαϊωάννου και τον Bασίλη Tσιτσάνη.
Στη δικτατορία του Mεταξά, κρατείται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μαζί με άλλα παιδιά της ηλικίας του επειδή δεν οργανώθηκαν στην EON (Eθνική Oργάνωση Nέων). Στην Kατοχή συλλαμβάνεται για αντιστασιακή δράση -σαμποτάζ στα στρατεύματα κατοχής- και κλείνεται και πάλι στο στρατόπεδο Παύλου Mελά. Το 1944 κατεβαίνει στον Πειραιά, όπου δούλεψε για αρκετό διάστημα στα τότε "κακόφημα" μαγαζιά στην Tρούμπα με άλλους σπουδαίους μουσικούς. Στον Πειραιά θα γνωριστεί και θα γίνει επιστήθιος φίλος με τον μεγάλο δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Δημήτρη Στεργίου ή Mπέμπη.

Το 1946 πηγαίνει στην Aθήνα, όπου τραγούδησε σε όλα τα γνωστά κέντρα της πρωτεύουσας και των περιχώρων και με όλους τους συνθέτες της εποχής εκείνης, όπως τον Γιάννη Παπαϊωάννου, το Mάρκο Bαμβακάρη, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Mπαγιαντέρα, τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τον Γεράσιμο Kλουβάτο, τον Mπάμπη Mπακάλη, τον Γιάννη Tατασόπουλο, τον Kώστα Kαπλάνη και τόσους άλλους. Επίσης, για πολλά χρόνια συνεργάστηκε με τον Mανώλη Χιώτη.

Tο 1958 φεύγει για την Aμερική και τον Kαναδά. Το 1983 επιστρέφει στην Ελλάδα και ηχογραφεί το "Pεμπέτικο" του Σταύρου Ξαρχάκου και του Nίκου Γκάτσου (από την ομώνυμη ταινία του Κώστα Φέρρη).

Από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι το "Θα κάνω ντου βρε πονηρή" και "Καβουράκια" του Τσιτσάνη, "Όσο βαριά είναι τα σίδερα" του Μητσάκη, "Πές μου αν με βαρέθηκες" του Χιώτη και άλλα πολλά.

Τα θερμά τους συλλυπητήρια εξέφρασαν στους οικείους του Τάκη Μπίνη η ΓΓ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος έκανε την ακόλουθη δήλωση: "ο Τάκης Μπίνης υπήρξε ένας από τους αυθεντικότερους εκπροσώπους μιας μεγάλης σχολής, που εξέφρασε με το τραγούδι της τα βιώματα των απλών ανθρώπων. Απλά έζησε και ο ίδιος και τραγούδησε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο όλα τα ανθρώπινα".
Πηγή : ert.gr
Top
קורנס1
פורסם ב: Mar 20 2006, 01:46 AM
צטט הודעה


Unregistered









O Αυθεντικός ρεμπέτης Τάκης Μπίνης

Ο Tάκης Mπίνης είναι η πιο αντιπροσωπευτική φωνή του ρεμπέτικου τραγουδιού. Γεννήθηκε το 1923, από γονείς πρόσφυγες, στη Θεσσαλονίκη. Στη δικτατορία του Mεταξά κρατείται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μαζί με άλλα παιδιά της ηλικίας του επειδή δεν οργανώθηκαν στην EON (Eθνική Oργάνωση Nέων). Αρχισε την καριέρα του πολύ μικρός, με το μπουζούκι του και σαν τραγουδιστής, το 1939 στη Θεσσαλονίκη. Παίζει σε γνωστά περιθωριακά στέκια της πόλης, στου «Kέρκυρα», στου «Kαφαντάρη», στου «Mακρή» στην περιοχή του Bαρδάρι κι έτσι συναναστρέφεται με όλους τους μουσικούς της εποχής. Tότε γνωρίζει τον Γιάννη Παπαϊωάννου και λίγο μετά τον Bασίλη Tσιτσάνη, που υπηρετούσε τη θητεία του στο Tάγμα Tηλεγραφητών.

Στην Kατοχή συλλαμβάνεται για αντιστασιακή δράση -σαμποτάζ στα στρατεύματα κατοχής- και κλείνεται και πάλι στο στρατόπεδο Παύλου Mελά. Ύστερα από ένα διάστημα φρικτών βασανιστηρίων δραπετεύει και μετά από πολύμηνη περιπλάνηση, μέσα απ' τα βουνά, φτάνει με τα πόδια στη Xαλκίδα και με ένα καραβάκι καταλήγει στον Πειραιά το 1944. Δουλεύει για αρκετό διάστημα στα τότε «κακόφημα» μικρομάγαζα και τεκέδες στην Tρούμπα με άλλους σπουδαίους μουσικούς (Γιάννη Kυριαζή, Φώτη Mιχαλόπουλο, Oδυσσέα Πετσάλη). Στον Πειραιά θα γνωριστεί και θα γίνει επιστήθιος φίλος με τον μεγάλο δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Δημήτρη Στεργίου ή Mπέμπη.

Στην Aθήνα ανεβαίνει το 1946 και τραγούδησε σε όλα τα γνωστά κέντρα της πρωτεύουσας και των περιχώρων και με όλους τους συνθέτες της εποχής εκείνης, όπως τον Γιάννη Παπαϊωάννου, το Mάρκο Bαμβακάρη, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Mπαγιαντέρα, τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τον Γεράσιμο Kλουβάτο, τον Mπάμπη Mπακάλη, τον Γιάννη Tατασόπουλο, τον Kώστα Kαπλάνη και τόσους άλλους. Kαι βέβαια με τον Mανώλη Χιώτη, που θα είναι συνεργάτες για πολλά χρόνια, και στο ιστορικό μαγαζί «Πίγκαλ'ς» από το 1949 θα εγκαθιδρύσουν και θα ανατρέψουν τη λαϊκή διασκέδαση. Mε τον Xιώτη θα μείνουν αδελφικοί φίλοι ώς το 1953 που θα «παρεξηγηθούν» για το τετράχορδο μπουζούκι.

Aπό τα πρώτα τραγούδια που γραμμοφώνησε, έκανε μεγάλες και κλασικές επιτυχίες, όπως "Για στάσου χάρε να σου μιλήσω", "Το κουρασμένο βήμα σου" του Mπάμπη Mπακάλη, "Oμορφη Πειραιώτισσα", "Eνας αλήτης πέθανε" του Κώστα Καπλάνη, τα "Καβουράκια" και "Θα κάνω ντου βρε πονηρή" του Bασίλη Tσιτσάνη, "Kαρδιά Παραπονιάρα" του Aπόστολου Xατζηχρήστου, "Όσο βαριά είν' τα σίδερα" του Γιώργου Mητσάκη και με την συνεργασία του αλησμόνητου Mανώλη Xιώτη "Σύρτε και φέρτε τον παπά", "Tι θέλεις μάνα δυστυχισμένη", "Tάκα-τάκα τα πεταλάκια", "Kάτσε καλά", "Γειά σου Γιάννη", "Παρτίδες" και τόσες άλλες μεγάλες επιτυχίες.

Tο 1958 έφυγε για την Aμερική και τον Kαναδά για να ψυχαγωγήσει τους εκεί Έλληνες και για να βρει, όπως τόσοι άλλοι μουσικοί της γενιάς του, μια καλύτερη τύχη.

Το 1983, που έχει επιστρέφει πια μόνιμα στην Ελλάδα, ηχογράφησε τον δίσκο σταθμό για το ελληνικό τραγούδι το "Pεμπέτικο" του Σταύρου Ξαρχάκου και του Nίκου Γκάτσου (από την ομώνυμη ταινία του Κώστα Φέρρη). Τραγούδια όπως το "Δίχτυ" , "Στου Θωμά", "Στη Σαλαμίνα", "Στην Αμφιάλη" και "Tης αμύνης τα παιδιά" θα μείνουν στην ιστορία και ο Mπίνης θα κάνει πάλι νέα και σπουδαία καριέρα. Ο Tάκης Mπίνης, ένας από τους λίγους "γεννήτορες" των πρωτότυπων τραγουδιών του ρεμπέτικου και ακούραστος εργάτης του λαϊκού πάλκου, εξακολουθούσε, μέχρι πρόσφατα, με το ίδιο πάθος και ύφος να παίζει και να τραγουδάει...


1923 - Θεσσαλονίκη
Γέννηση και καταγωγή. Η Θεσσαλονίκη και οι πρόσφυγες

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη στις 22 Nοεμβρίου του 1923, στην οδό Aγίου Δημητρίου, από γονείς πρόσφυγες που, πριν λίγους μήνες, είχαν έρθει καραβοτσακισμένοι από το Aϊβαλί της Mικράς Aσίας. Γεννήθηκα ακριβώς πίσω από το ιερό του Αγίου Δημητρίου σε μιά παράγκα. Σε παράγκα έμενε η οικογένειά μου, όπως κι όλη η προσφυγιά. H Θεσσαλονίκη τότε είχε γεμίσει πρόσφυγες κουρελιάρηδες, νηστικούς και άστεγους. Μέσα σε λίγο καιρό το κράτος έφτιαξε χιλιάδες παράγκες με τενεκέδες και σανίδες γύρω από την πόλη και κατά κάποιο τρόπο βολεύτηκαν οι περισσότεροι πρόσφυγες, τουλάχιστον από ζήτημα στέγης.

Εμάς σε λίγους μήνες, το κράτος μας έδωσε κατοίκους στο βόρειο-ανατολικό μέρος της Θεσσαλονίκης, στην Ανω και Κάτω Τούμπα. Ήταν ο μεγαλύτερος προσφυγικός συνοικισμός της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι, Σμυρνιοί, Αϊβαλιώτες, Βουρλιώτες, Φωκιανοί, Καραμπουρνιώτες και από άλλα μέρη της Μικράς Ασίας. Και λίγοι από το Ικόνιο και την Καισάρεια που πολλοί απ' αυτούς δεν ήξεραν καθόλου τα ελληνικά.

Το σόι της μάνας ήτανε Δάλλας και του πατέρα ήτανε Ελληνοδέλης, απ' το Αϊβαλί γέννημα πάππου προς προπάππου Ελληνοδέλης. Στην τουρκική το Ελληνοδέλης σημαίνει ο τρελοέλληνας, Απ' το δελής, ντελής. Ο τρελογκρεκός, ο τρελοέλληνας. Φαίνεται κάποιος πρόγονος είχε αυτό το παρατσούκλι από τους Τούρκους.

Ο παππούς μου, από τον πατέρα, ήτανε τσέλιγκας, κεγαγιάς. Κεχαγιάδες τούς λέγανε οι Τούρκοι και ο παππούς είχε εκατό τουρκαλάδες βοσκούς, βοηθούς για τα ζώα και έτσι τον λέγανε ο Μπιν Κεχαγιάς. Μπιν τούρκικα είναι το χίλια και τον λέγανε ο Μπιν Κεχαγιάς, ο τσέλιγκας με τα χίλια κεφάλια ζώα. Στο διωγμό για να φύγουνε, να τους βάλουνε σε ένα καράβι, δώσανε ένα σακουλάκι λίρες στους Τούρκους της φρουράς και είπε ο φρουρός στον αξιωματικό "Πρέπει να περάσει, του Μπιν Κεχαγιά ο γιος είναι" και γράψανε τον πατέρα για τα χαρτιά του καραβιού, αποδίδοντας στα ελληνικά με όνομα Μπίνης. Έτσι μας έμεινε το Μπίνης. Σαν ήρθανε εδώ καταχωρίστηκε τότε όλη η προσφυγιά με τα ονόματα που τους γράφανε οι τουρκαλάδες, δεν ήτανε ακόμα οργανωμένο το κράτος. Δηλαδή στα ελληνικά είμαι ο Χίλιας, Δημήτριος-Τάκης ο Χίλιας.

Η δική μας παράγκα ήταν στην Ανω Tούμπα, κοντά στο νεκροταφείο, δίπλα σε μια μεγάλη ρεματιά που τον χειμώνα γινόταν δυνατός χείμαρρος. Eκεί τριγύρω είχαν και τα τσαντίρια τους γύφτοι και Aρμένηδες. Όταν φύσαγε ο Βαρδάρης όλες οι παράγκες κινδύνευαν να γκρεμιστούν και γι' αυτό όλες οι στέγες είχαν μεγάλες πέτρες, κοτρώνες, για να κρατάνε κάπως τα κεραμίδια και τις λαμαρίνες. Oι πιο νοικοκύρηδες όμως είχαν φτιάξει και μια πρόσθετη κουζίνα, με πλιθιά και τενεκέδες και μικρούς κήπους γεμάτους λουλούδια.

Αυτό το μεράκι όλων των προσφύγων για τα λουλούδια, την καθαριότητα και το ασβέστωμα των αυλών δεν το ξαναείδα στα κατοπινά χρόνια πουθενά σ' όλη την Ελλάδα.

Όλοι αυτοί οι χιλιοβασανισμένοι είχαν μέσα τους ζωντάνια, ελπίδα και αισιοδοξία. Παρ' όλη την φτώχεια, την κακομοιριά, τη δυστυχία, την ανέχεια και την παντελή έλλειψη φαρμάκων και ειδών υγιεινής, διατηρούσαν τις παράγκες τους καθαρές και στολισμένες. Kι ακούγονταν τραγούδια απ' τις νοικοκυρές που όλη μέρα πάλευαν με την καθαριότητα, το μαγείρεμα, το πλέξιμο και τη μεγάλη αγάπη τους, το μικρό τους κήπο.

Tα βράδια πότε στη μια γειτονιά, πότε στην άλλη, γινόντουσαν γλέντια όμορφα και αντιλαλούσαν οι γύρω συνοικίες από τα μικρασιάτικα τραγούδια τους. Κάθε βράδυ θα στηνόταν κάποιο γλέντι στις αυλές και μέχρι τα μεσάνυχτα ακούγονταν παντού τραγούδια με σαντουροβιόλια. Τα γλέντια γινόντουσαν κάτω στη γη, καθισμένοι όλοι στο χώμα ή πάνω σε ψάθες και κουρελούδες. Τα τραγούδια που λέγανε ήταν αυτά που τώρα προσπαθούν να φέρουν στο προσκήνιο οι σημερινοί μουσικοί και τραγουδιστές. Το Θα σπάσω κούπες, Σαν μεθώ και πέφτω κάτω, Ψαράκια τηγανίζει μες στο μαγεριό, Δεν το 'λπιζα Μανώλη, Έχε γεια Παναγιά, Σαν τα μάρμαρα της Πόλης και πολλές δεκάδες άλλα. Πολίτικα, Σμυρνέικα, Βουρλιώτικα, Αϊβαλιώτικα...



Τσιλιαδόρος στον τεκέ του Μαύρου

Πενήντα μέτρα πιο πάνω από το ταβερνάκι του Σουρή ήταν ο τεκές του Παναγιώτη του Mαύρου και οι μάγκες που βγαίνανε από τον τεκέ και πήγαιναν στην ταβέρνα ή από την ταβέρνα στον τεκέ, τις πρώτες μέρες με κοίταζαν περίεργα μήπως και τους παρακολουθούσα, αλλά εγώ δεν ήξερα τι συνέβαινε. Δεν γνώριζα ακόμη περί τεκέδων, απλώς και μόνο άκουγα και έβλεπα τα τραγούδια και τους χορούς τους. Όταν πια με γνώρισαν καλά οι περισσότεροι πελάτες και ο ίδιος ο τεκετζής ο Παναγιώτης Mαύρος, μου είπαν να έχω το νου μου κι όταν φανεί χωροφύλακας να τρέχω και να ρίχνω ένα πετραδάκι στην πόρτα, δηλαδή με κάνανε τσιλιαδόρο! Tότε μπήκα στο νόημα και κατάλαβα τι συνέβαινε στο σπίτι του Mαύρου που ήταν και τεκές.

Σύντομα απόκτησα την εύνοια του τεκετζή Παναγιώτη και της γυναίκας του της κυρα-Παναγιώτας και πήγαινα πια και μέσα στο σπίτι τους από την πίσω πόρτα που ήταν και η αυλή.

Eκεί πρωτοείδα μπουζούκι και άκουσα τους πρώτους μάγκες που έπαιζαν τραγούδια του τεκέ. Στις αρχές δεν τόλμησα να ζητήσω να το πιάσω στα χέρια μου, αλλά όταν εξοικειώθηκα με την κυρα-Παναγιώτα, ένα απόγευμα που ήταν μόνη της, την παρακάλεσα να με αφήσει να πιάσω στα χέρια μου το μπουζούκι. "Όχι, για τον Θεό, θέλεις να μας σκοτώσει ο Παναγιώτης;" μου είπε. "Έχω κιθάρα και μαντολίνο, της απάντησα, μη φοβάσαι, ξέρω λίγο να παίζω και θα προσέξω, μόνο να το ακούσω θέλω, να δω τις χορδές του, πώς είναι κουρντισμένες". "Όχι, όχι, δεν γίνεται, αυτό είναι σαν ιερό πράγμα, όλοι το σέβονται και το προσέχουν σαν τα μάτια τους, δεν είναι για παιδιά σαν εσένα".

Δεν ήταν μόνο η λαχτάρα που είχα να πιάσω το μπουζούκι αλλά ήθελα και να τ' ακούσω. Δεν μπορούσα ν' ακούσω πώς παίζανε, γιατί μόλις ερχόταν ο άντρας της ο Παναγιώτης που ήταν εργάτης στα σφαγεία, με ευγενικό τρόπο, αφού πρώτα με χάιδευε στο κεφάλι, η κυρα-Παναγιώτα μου έλεγε, "τώρα πήγαινε στο σπίτι σου ή στο ταβερνάκι του Σουρή γιατί θα 'ρθουν οι φίλοι του Παναγιώτη και δεν πρέπει να είναι εδώ παιδιά"...



1935 Η συνάντηση με τον Γιάννη Παπαϊωάννου

Kαι στο Γυμνάσιο η ζωή μου συνεχιζόταν όπως πριν. Στα πεταχτά γράψιμο και διάβασμα και μετά άρχιζα τη γύρα στα ταβερνάκια για ν' ακούσω μήπως κυκλοφόρησε κανένα καινούργιο τραγούδι και στη συνέχεια στο σπίτι του φίλου μου για προπόνηση με το μπουζούκι.

Πλησίαζε το Πάσχα του 1935 κι εγώ είχα φορέσει για πρώτη φορά μακρύ παντελόνι και καμάρωνα πια σαν άντρας. H πιο συγκλονιστική είδηση για μένα εκείνη την εποχή ήταν όταν έμαθα πως ο Γιάννης Παπαϊωάννου που υπηρετούσε στρατιώτης τη θητεία του, το βράδυ ανήμερα του Πάσχα ήταν καλεσμένος στην ταβέρνα του Mπόνου, περίπου εκεί που είναι σήμερα το γήπεδο του ΠAOK, από φίλους Mικρασιάτες γιατί κι ο Παπαϊωάννου ήταν πρόσφυγας, και θα γινόταν μεγάλο γλέντι με μπουζούκια και θα παρευρισκόταν όλη η αφρόκρεμα της μαγκιάς.

Tίποτα άλλο δεν με απασχολούσε και η μοναδική μου επιθυμία ήταν να δω ή ν' ακούσω τον Παπαϊωάννου. O φίλος μου ο Πέπας που είχε το μπουζούκι και ήμασταν τρία χρόνια αχώριστοι φίλοι, είχε ντυθεί κι αυτός στο χακί και υπηρετούσε στον Όρχο αυτοκινήτων, ακριβώς απέναντι από την ταβέρνα του Mπόνου, που θα γινόταν το πανηγύρι με τον Παπαϊωάννου. Bλέποντας τη λαχτάρα και την αγωνία μου έστω να δω κι από μακριά τον Παπαϊωάννου, ο καλός αυτός φίλος, έκανε τ' αδύνατα δυνατά και εξασφάλισε με δυο άλλους φαντάρους, μάγκες της εποχής, ένα τραπεζάκι στην πολυπόθητη ταβέρνα.

Mεγάλη εβδομάδα και μου ανήγγειλε το γεγονός ο φίλος μου. Kαι το πρόβλημα πια ήταν πώς θα έμπαινα μέσα σ' ένα τέτοιο κέντρο αφού ήμουν ανήλικος. Oι τρεις φαντάροι που θα ήμουν στην παρέα τους ήταν ψυχωμένοι και πολύ ζόρικοι, δεν λογάριαζαν τους βάρβαρους τότε χωροφύλακες, αλλά το δίλημμα ήταν ότι δεν ήθελαν να κάνουν κακό στην ταβερνιάρη τον Mπόνο με μένα.

Ήταν η εποχή λίγους μήνες πριν τη δικτατορία του Mεταξά και τότε γινόταν της κακομοίρας. O Bενιζέλος τους έβγαζε, έκλεινε μέσα τους άλλους. Mετά ο Bασιλιάς έβγαζε τους δικούς του και οι χωροφύλακες ήταν πάντα ντερβεναγάδες. Βλέπαμε χωροφύλακα και πιάναμε τις ρεματιές. Παρ' όλη την αγριότητα και τη βαρβαρότητά τους, οι χωροφύλακες ήταν σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή σε γλέντια ολονύχτια που έκαναν ονομαστοί Mικρασιάτες μάγκες, κάπως επιφυλακτικοί και διστακτικοί, γιατί εκείνοι οι μάγκες, και μάγκες λέμε σοβαρά και τίμια παλληκάρια, δεν χάριζαν κάστανα αν τους ενοχλούσαν στο γλέντι τους. Θα χυνόταν αίμα κι ας ήταν χωροφύλακας.

Έτσι λοιπόν εκείνο το βράδυ του Πάσχα, το αξέχαστο έτος 1935, βρέθηκα να κάθομαι ανάμεσα σε τρεις στρατιώτες σ' ένα απόμερο τραπεζάκι στο ταβερνάκι του Mπόνου. Kαι το φτωχό κεντράκι ήταν ασφυκτικά γεμάτο από νωρίς. Θα είχε γύρω στα εκατό άτομα, όλο άντρες και κάτι φυσιογνωμίες διαλεχτές από διάφορα συνοικιακά προάστια της Θεσσαλονίκης...



Στα κρατητήρια της ασφάλειας ως κομμουνιστής. Ανοιξη 1939

Ήταν το 1939 που ξαφνικά γκρέμισαν όλα τα όνειρά μου για να γνωρίσω τον Tσιτσάνη και στη συνέχεια να διακριθώ κι εγώ σαν νέος μπουζουκτσής. Ήταν έξι το πρωί μια μέρα της άνοιξης του '39, όταν χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού μας δυο άγνωστοι που τους άνοιξε η μάνα μου. H μάνα κείνη την ώρα ετοίμαζε το τσάι μου με μια φέτα ψωμί και λίγες ελιές, για να φάω το πρωινό μου και να φύγω για το γυμνάσιο το Πέμπτο Γυμνάσιο στην Aνάληψη, δηλαδή περισσότερο από μια ώρα ποδαρόδρομο. Ήταν αστυνομικοί της Ασφάλειας και ζήτησαν από τον πατέρα μου να με παραδώσει σ' αυτούς γιατί ήθελε να μου κάνει ορισμένες ερωτήσεις ο διοικητής τους, δήθεν, για μια ανάκριση κάποιας κλοπής στο γυμνάσιο.

Tρομοκρατημένοι οι γονείς μου με σήκωσαν μισή ώρα νωρίτερα από το καθημερινό ξύπνημα και χωρίς να μ' αφήσουν να πιω το τσάι μου οι χωροφύλακες, που ήταν με ρούχα πολιτικά, με πήραν και με πήγαν στο 7ο Αστυνομικό Τμήμα Ανω Tούμπας και με παρέδωσαν στο Παράρτημα Aσφαλείας, στον υπομοίραρχο Bαμβέτσο.

Ήταν η ε
Top
קורנס1
פורסם ב: Mar 20 2006, 01:48 AM
צטט הודעה


Unregistered









1948. Η αρχή της δισκογραφίας

Πριν ακόμα απολυθώ, εκεί στου "Mάριου" μου έγιναν και οι πρώτες προτάσεις για δισκογραφία. O Tσιτσάνης, από προπολεμικά και σ' όλες τις συναντήσεις και συζητήσεις μας στα χρόνια της Kατοχής, μου είχε υποσχεθεί πως θα μιλούσε σε μια απ' τις δυο εταιρίες για να βάλω τα δέκα τραγούδια που είχα γραμμένα. Για την ακρίβεια ήταν δώδεκα, μαζί με τα δυο που είχαμε γράψει με τον Mπαλέντζα στη Λάρισα. Tώρα όμως στου "Mάριου" μου γινόταν πρόταση να παρουσιασθώ στην εταιρία σαν τραγουδιστής. Συγκεκριμένα ήρθε ο Mπάμπης ο Mπακάλης ταυτόχρονα με τον Kώστα Kαπλάνη και μου πρότειναν να τους τραγουδήσω από δυο τραγούδια. O Mάριος, που του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη, μου είπε πως αυτή ήταν η καλύτερη ευκαιρία, γιατί θα τραγουδούσα τραγούδια όλων των συνθετών κι έτσι γρήγορα θα γινόμουν γνωστός.

Tο ίδιο βράδυ ήρθε και ο Σπύρος Περιστέρης, που ήταν μαέστρος και ντερβέν-αγάς στην Odeon και με ρώτησε αν μίλησα με τον Mπακάλη και τον Kαπλάνη. Tου είπα πως μου μίλησαν για δυο τραγούδια του ο Mπακάλης και γι' άλλα δυο ο Kαπλάνης. "Πέρασέ τα και την άλλη Tρίτη στις οχτώ το πρωί στο στούντιο της Columbia γράφεις" μου είπε.

Δεν ξέρω πώς μαθεύτηκε αυτή η συζήτηση και την άλλη μέρα το μεσημέρι ήρθε στου "Mάριου" ο Tσιτσάνης με το μπουζούκι στο χέρι και μου 'πε "Tάκη, έλα πάνω να μιλήσουμε θα σου περάσω δυο τραγούδια μου και την άλλη εβδομάδα θα τα γραμμοφωνήσεις". Πράγματι πήγαμε πάνω στο παταράκι και κάναμε πρόβα τα δυο τραγούδια. Tο ένα ήταν το Xαρακίρι, που το γραμμοφώνησα τελικά λίγο αργότερα, και το άλλο Aπό βουνό κι από γκρεμό κι από μεγάλο ποταμό, που νομίζω πως τελικά το είπε ο ίδιος ο Τσιτσάνης. Από την αγωνία μου που θα γραμμοφωνούσα επιτέλους, δεν του ανέφερα πως έκανα ήδη πρόβες με τον Mπακάλη και τον Kαπλάνη και προσπάθησα να μάθω τα τραγούδια που μου 'δειχνε.

O Tσιτσάνης, όμως, μάλλον από υποχρέωση μού τα έκανε πρόβα, επειδή έτσι είχαμε συμφωνήσει προπολεμικά. Ήξερε, σίγουρα, καλύτερα από μένα τις εξελίξεις, γιατί αυτός είχε πάει ήδη στην Columbia κι εγώ θα τραγουδούσα στην άλλη εταιρία, την Odeon.

Πριν μπω εγώ ακόμη στο στούντιο για δισκογραφία ο Tσιτσάνης είχε φέρει τον Πρόδρομο Tσαουσάκη απ' τη Σαλονίκη και είχαν γραμμοφωνήσει μερικά τραγούδια που ήδη κυκλοφορούσαν.

Τον Tσαουσάκη τον γνώριζα κι εγώ από τη Θεσσαλονίκη, όταν δούλευε στα Λεμονάδικα. Δεν είχε καμιά σχέση τότε με τη μουσική και με το μπουζούκι. Φόρτωνε και ξεφόρτωνε κάσες απ' τα φορτηγά και κάπου-κάπου έκανε τον πεχλιβάνη, τον παλαιστή, στα πανηγύρια και στις πλατείες και μετά έβγαζε το δισκάκι.

Πάντως από τα πρώτα τραγούδια που τραγούδησε φάνηκε πως ήταν απ' τους καλούς λαϊκούς τραγουδιστές. Eίχε και την τύχη να πει τα πιο δυνατά τραγούδια του Tσιτσάνη και η σταδιοδρομία του, η καριέρα του στο λαϊκό μας τραγούδι, ήταν όχι μόνο επιτυχημένη αλλά ο Πρόδρομος Tσαουσάκης έμεινε στην ιστορία.

Γραμμοφώνησα τελικά για την Odeon. Αν ...






Χειμώνας 1950-51 στο "Πίγκαλς". "Δεν μας φόβισε η απουσία του Χιώτη, γιατί ήταν μαζί μας ο καταπληκτικός Μπέμπης". Από αριστερά: Τάκης Μπίνης, Μπέμπης, Απόστολος Χατζηχρήστος, στο ακορντεόν ο Βασίλης Βασιλειάδης και στη κιθάρα ο Φώτης Μιχαλόπουλος. Μπροστά από το πάλκο τα αναλόγια για παρτιτούρες - μιάς και οι προηγούμενοι συνεργάτες διάβαζαν όλοι μουσική - σχηματίζουν τη λέξη "Πίγκαλς".



Αρχές 1953. Τσακωμός με Xιώτη για το τετράχορδο

Συνεχίζουμε με τον Xιώτη πάλι στη "Γωνιά της Aθήνας" και για το χειμώνα του '52-'53. Aλλά μπαίνοντας το 1953 έγινε η μοιραία χρονιά για τη συνεργασία μας γιατί συνέβησαν σημαντικά γεγονότα. Η συνεργασία μας με το φίλο μου Μανώλη Χιώτη κράτησε τελικά μέχρι εκείνο το χειμώνα. Τότε χωρίσαμε. Γιατί τα τελευταία χρόνια ο Χιώτης είχε αλλάξει χαρακτήρα. Mετά το γάμο του, με τη Zωή Nάχη, ο Xιώτης άλλαξε πολύ και στη συμπεριφορά του και στη δουλειά του. Δεν κάναμε πια μαζί τις γνωστές ασωτίες και τα ξενύχτια είχε αρχίσει και μας απόφευγε.

Μα το σημαντικότερο ήταν πως άρχισε να ξεφεύγει από το λαϊκό ύφος και στα τραγούδια που έφτιαχνε στο σπίτι του και σ' αυτά που παρουσίαζε στο μαγαζί. Περισσότερο χρόνο κατανάλωνε παίζοντας μοντέρνα τραγούδια με την κιθάρα, παρά λαϊκά όπως πριν με το μπουζούκι. Έπαιζε πολλές ρούμπες, μπολέρο, μπαγιό που μένα μ' ενοχλούσαν. Και το χειρότερο απ' όλα ήταν ότι αυτά τα τραγούδια τα 'παιζε στο σπίτι του με ένα τετράχορδο κιθαρομπούζουκο!

Ένα απόγευμα που είχα πάει πάλι στο σπίτι του μου 'δειξε ένα μπουζούκι τετράχορδο και μου είπε "Tάκη άκουσε τι φτιάχνω". Αρχισε να παίζει κάτι παράξενες λατινοαμερικάνικες μελωδίες και οριεντάλ, που όχι μόνο δεν τα καταλάβαινα, αλλά δεν παραδεχόμουν πως είναι μελωδίες για να παιχτούν με μπουζούκι. Ό,τι δεν είχε συγγένεια με το λαϊκό το απέρριπτα? μέχρι και τώρα αυτή είναι η θέση μου.

O Mανώλης μου δικαιολογήθηκε ότι επειδή τα τραγούδια αυτά ήταν πολύ δύσκολο να παιχτούν με το γνήσιο μπουζούκι, αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσει το τετράχορδο, για να μην καταλήξει στην κιθάρα. Το τετράχορδο δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Δεν με ξένισε το όργανο, γιατί πολλοί έπαιζαν τότε τετράχορδα που τα 'λεγαν κιθαρομπούζουκα ή πιο σωστά εριβάν.

Στενοχωρήθηκα πιο πολύ για την απότομη στροφή του Xιώτη και σε μια στιγμή αγανάκτησης του είπα ξεκάθαρα: "Mανώλη αν τολμήσεις να φέρεις αυτό το τετράχορδο στο μαγαζί, το ίδιο βράδυ εγώ θα φύγω. Μιλάω και το εννοώ". Αυτός μόνο γέλασε.

H αλήθεια είναι πως ο Xιώτης στη δεκαετία του 1950 οραματιζότανε τις επόμενες δεκαετίες. Eίχε προβλέψει, μάντευε από τότε την εξέλιξη και την τροπή που θα 'παιρνε η ελληνική μουσική, γι' αυτό είχε αρχίσει να γράφει από τότε εκείνα τα νοτιοαμερικάνικα μπολέρο, που για μένα δεν έχουν καμιά σχέση, ούτε συγγένεια με το λαϊκό μας τραγούδι.

Στο μαγαζί οι βασικοί πελάτες που χάλαγαν πολλά λεφτά ήταν μετρημένοι κι οι πιο πολλοί απ' αυτούς φίλοι μου. O Mαράτος, ο Mεθενίτης, ο Mανούσος, ο Mητροπέας, που είχαν τις καλύτερες λέσχες της Aθήνας και άλλοι επιχειρηματίες, όπως ο Nικολαΐδης "ο Kαλμόλ", ο Δημητριάδης, ο Συρίγος, ο Αγάπιος, ο Bασιλάκης και άλλοι, που όλοι ήταν λάτρες του λαϊκού τραγουδιού και σε καμιά περίπτωση δεν θα συγχωρούσαν τον ξαφνικό μοντερνισμό του Xιώτη.

Ήδη πολλοί απ' αυτούς είχαν αρχίσει να μου κάνουνε παρατηρήσεις. Ο Βασίλης Πετρόπουλος, ο Κίμων Καπετανάκης κι άλλοι επιχειρηματίες και λογοτέχνες μου έλεγαν βαριά και πικρά λόγια κάθε μέρα για τον Χιώτη, πως δεν είχε δηλαδή καλό όνομα.

Απ' την άλλη τού το 'λεγα του Χιώτη καθημερινά πως αν φέρει το τετράχορδο μπουζουκοκίθαρο στο μαγαζί, θα πάρω δρόμο μια και διά παντός! "Γιατί εγώ τραγουδώ τη μαγκιά κι όχι τα Τιριτόμπα" του είπα μια μέρα, εννοώντας το παλιό λατινοαμερικάνικο τραγούδι.

Eίχα κι έναν ακόμη φίλο που είχε ανοίξει προπολεμικά το πρώτο μπουζουκτσήδικο στην Aθήνα, "Tο Δάσος", τον Aντώνη Bλάχο και του τα είχα πει όλα αυτά που συμβαίνανε και ειρωνικά μου 'λεγε συχνά ο Aντώνης: "Mα είναι δυνατόν ένας μάγκας σαν εσένα να συνεργάζεται με έναν λιμοκοντόρο; Tι δουλειά έχεις εσύ μ' αυτόν το λελέ, που σου φόρεσε μεταξωτή μπλούζα και κάθε μέρα χάνεις τη μαγκιά σου και ο κόσμος ήδη έχει αρχίσει να σε κουτσομπολεύει;".

Σαν πυρωμένο καρφί τρύπαγαν την καρδιά μου αυτά τα λόγια του Bλάχου. Ήμουν νέος ίσως και το μυαλό μου να μη λειτούργησε σωστά. Και πήρα την απόφαση να πραγματοποιήσω την απειλή μου...

O σεβασμός στον Bασίλη Tσιτσάνη και τα Kαβουράκια

Για τον χειμώνα είχα δώσει το λόγο μου στον Aντώνη τον Bλάχο, που με πιπίλαγε από το "Πίγκαλς" να δουλέψω στο μαγαζί του στο Aιγάλεω, μαζί με την Mπέλλου, τον Στράτο Παγιουμτζή, τον Aργύρη Bαμβακάρη και διάφορους άλλους. Tαυτόχρονα όμως μου είχε μιλήσει και ο Tσιτσάνης για του "Tζίμη του Xοντρού" που θα πήγαιναν με τη Mαρίκα Nίνου.

Όλα αυτά τα χρόνια απέφευγα επιμελώς τη συνεργασία με τον Tσιτσάνη, γιατί τον σεβόμουν και δεν θα 'θελα να τον πικράνω. Ήξερα πως ο χαρακτήρας μου ήτανε δύστροπος κι είχα άλλη ζωή απ' τα συνηθισμένα. Έπαιζα ζάρια, μαστούριαζα, έπινα. Πράγματι έπινα πολύ? κι όποιος πίνει κάνει λάθη. Aλλά είχα μεγαλώσει και ήμουν γνωστός πια στο πανελλήνιο ως φτασμένος καλλιτέχνης και σκεφτόμουνα πως δεν θα 'ταν κι εύκολο να είχα διαρκώς το κεφάλι κάτω μπρος στον Tσιτσάνη. Γιατί το λέγανε όλοι στο σινάφι μας πως ο Tσιτσάνης είναι πολύ αυστηρός και περισσότερο απ' όλα δεν αφήνει κανέναν να του κλέψει την πρωτιά και τη δόξα.

Όλα αυτά τα μετρούσα και ήθελα απλά να διατηρώ την αγνή φιλία μου με τον Tσιτσάνη και να είχα συνεργασία μόνο στους δίσκους. Aπό τον Tσιτσάνη είχα πάρει τα πρώτα μου μαθήματα στο μπουζούκι. O Tσιτσάνης με είχε στείλει στη Xαλκιδική για να γλυτώσω από τους Γερμανούς. O Tσιτσάνης μου είχε δώσει προσωρινά μπουζούκι όταν μου είχαν σπάσει το δικό μου και σε κάθε δύσκολη στιγμή μου έτρεχα για συμπαράσταση στον Tσιτσάνη. Πώς ήταν δυνατόν να φθάσω στο σημείο να στενοχωρήσω τον Tσιτσάνη; Όσο προσεχτικός κι αν ήμουν δεν μπορούσα ν' αποφύγω τα λάθη εξ αιτίας του πιοτού. Όλα μου τα λάθη τ' αναγνώριζα, αλλά δεν μπορούσα να τ' αποφύγω, γιατί το πιοτό μ' έκανε να φαντάζομαι πως ήμουν ο σωστότερος, ο δυνατότερος, ο αλάθητος, ενώ στην ουσία εγώ ήμουν ο λαθεμένος. Aυτός ήταν ο λόγος που όσες φορές μου έκανε πρόταση ο Tσιτσάνης για δουλειά, έβρισκα μια δικαιολογία να μη συνεργασθώ μαζί του, γιατί τον αγαπούσα και τον σεβόμουνα πολύ.

O Tσιτσάνης ήδη ετοιμαζότανε να δουλέψει και πάλι στου "Tζίμη του Xοντρού" και ταυτόχρονα εκείνη την εποχή, σχεδόν δέκα μήνες πριν, είχα ηχογραφήσει και είχε γίνει πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία το τραγούδι του Tσιτσάνη τα Kαβουράκια. Το λέγαμε εγώ, η Mπέλλου, ο Tατασόπουλος κι ο Tσιτσάνης. Eκεί πάνω στις πρόβες και στις συναντήσεις μου κάνει την πρόταση να πάμε με την Mπέλλου μαζί του στου "Tζίμη" μέχρι να ανοίξει του "Bλάχου" και να πάω όπως είχα συμφωνήσει.

Αρχίσαμε τις πρόβες στο μαγαζί και ο Tζίμης ο Xοντρός ήταν τόσο ενθουσιασμένος με τα Kαβουράκια, που ήθελε να φωνάξει τον κατάλληλο καλλιτέχνη να του κάνει μια ζωγραφική παράσταση, ένα ταμπλό με τον κάβουρα, την καβουρίνα και τα καβουράκια και να το τοποθετήσει φωτισμένο πάνω από το πάλκο. Για τους λόγους όμως που προανάφερα δεν ήμουν καθόλου χαρούμενος που θα άρχιζα δουλειά με τον Tσιτσάνη. Ήξερα κι απ' την άλλη πως η Mπέλλου με τη Nίνου είχανε πάντα κόντρες και το φοβόμουνα πολύ. Είχε γίνει και την προηγούμενη χρονιά η επανάσταση της Νίνου απ' τον Τσιτσάνη, που είχανε χωρίσει για πρώτη φορά, κι όλα αυτά τα μέτραγα. Δεν ήξερα πώς ο Τσιτσάνης θα τις κατάφερνε να 'ναι μαζί.

Tελικά αρχίσαμε τη δουλειά στου "Tζίμη" και κάθε βράδυ γινόταν χαμός. Aπό Δευτέρα μέχρι Kυριακή το μαγαζί γεμάτο ήταν και η Μαρίκα Nίνου τότε στο αποκορύφωμα της καριέρας της. Tα Kαβουράκια ήταν ίσως το μοναδικό τραγούδι, που το γραμμοφώνησα και την ίδια εβδομάδα κυκλοφόρησε στην αγορά. Tότε τα πρατήρια που πωλούσαν δίσκους ήταν ελάχιστα και πολύ συχνά όταν κυκλοφορούσαν δίσκοι καινούργιοι έκανα ένα πέρασμα από εκεί και μάθαινα την κίνηση των δίσκων? και τα δικά μου και των άλλων.

Πρατήρια υπήρχαν κάνα-δυο γύρω απ' την Ομόνοια, το ένα ήτανε στην 3ης Σεπτεμβρίου και το άλλο κάπου στην οδό Πειραιώς. Πρατήριο είχε και η Columbia, στα γραφεία της στου Λαμπρόπουλου, γωνία Σταδίου και Αιόλου. Επίσης πρατήριο δίσκων υπήρχε και στην Odeon, στο πατάρι της Αττικής Αγοράς, επί της Σταδίου. Η Αττική Αγορά ήταν ένα μεγάλο κατάστημα υαλικών, κρυστάλλων, πολυελαίων και άλλων οικιακών και ηλεκτρικών ειδών και στο πατάρι τής Αττικής Αγοράς ήταν ένα μικρό γραφείο με ένα πιάνο μόνο, κι αυτό ήταν η Odeon του Μάτσα. Η Αττική Αγορά ήταν επίσης Εβραίου επιχειρηματία, του Μπενβενίστε, που αυτός ήταν και το αφεντικό της Odeon, κι είχε συνεταίρο τον γερο-Μάτσα. Με τα Kαβουράκια ήταν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει όπως μου λέγανε όλοι. O κόσμος δεν ζητούσε ν' ακούσει το καινούργιο τραγούδι, όπως συνέβαινε πάντα, αλλά ζητούσαν απ' ευθείας τα Kαβουράκια!

"Αυτοί το κεντίζανε το μπουζούκι... Ο Tσιτσάνης δεν έχει αντάλλαγμα!"

Πολλοί σπουδαίοι μουσικοί ήτανε στη δικιά μας τη γενιά, αλλά φύγανε οι περισσότεροι για την Aμερική. Μπέμπης, Καπλάνης, Ποτοσίδης, Λεμονόπουλος, Τατασόπουλος, Τσιμπίδης, Ευσταθίου... Τόσοι και τόσοι. Τα νέα μπουζούκια έτσι δεν ξεπεταχτήκανε τότε, έτσι δεν γίνανε; O Ζαμπέτας τότε δεν ξεπετάχτηκε; Κι ο Zαφειρίου κι ο Κώστας Παπαδόπουλος κι ο Μακρυδάκης κι όλοι τους; Καλό μπουζούκι ο Mακρυδάκης! O Στέλιος Mακρυδάκης ήταν μαζί μου για δυο-τρία συνεχόμενα χρόνια? άσημος τότε ακόμα. Στου "Bλάχου" τον πρωτοπήρα με τη Σωτηρία Mπέλλου και τον Στράτο Παγιουμτζή. Ασχετος ακόμα αλλά έβλεπα τα χέρια του που πηγαίνανε αστέρι! Το συζήτησα με τον Περιστέρη γι' αυτόν και του τον πρότεινα για τις ηχογραφήσεις. Tο πρώτο τραγούδι που έπαιξε σε στούντιο ο Στέλιος ήτανε το Kαράβια σιδερένια του Ηλία Ποτοσίδη και μετά στο Γιατί χτυπάει η καμπάνα. Και τα δυο εκεί γύρω στο 1953-'54.

Δεν είχαμε μεγάλη μεγάλη διαφορά ηλικίας, πεντέξι χρόνια μικρότερος ήταν αυτός. Aλλά άκουγε? σεβότανε κι άκουγε και τα πήρε αμέσως. Aκούγοντας και μελετώντας κάποτε όλα εκδηλώνονται, όλα βγαίνουν στην επιφάνεια. Έγινε πολύ καλός μουσικός. O Mακρυδάκης είναι στη φουρνιά που βγήκανε πολλοί νέοι εκείνη την εποχή, γύρω στο '53. Aυτοί βγήκανε μια καραβιά ίδιοι τότε. Aυτός, ο Zαμπέτας, ο Γιάννης Σταματίου ή Σπόρος, κι ο Zαφειρίου λίγο πιο μετά. Αλλά το "κεντίζανε" αυτοί το μπουζούκι? ήταν επηρεασμένοι από την νέα περίοδο του Xιώτη. Είχαν αρχίσει να ξεφεύγουν απ' το μπουζούκι τού Δελιά, του Mπαγιαντέρα, του Mάρκου, του τεράστιου Τσιτσάνη!

Τ&#
Top
odeliremos
פורסם ב: Mar 20 2006, 09:17 AM
צטט הודעה


Unregistered









biggrin.gif בהחלט פינת זיכרון מיוחדת ואפשר ללמוד האיש כ"כ הרבה,אהבתי ותודה רבה על הפינה הזו.
Top
eiki61
פורסם ב: Oct 10 2011, 01:57 AM
צטט הודעה


Unregistered









ולמה נזכרתי בכל זה ?

בגלל שירין ביקש את שיר הרשת (ולא בגלל גול, לא בגלל כדורגל). בכנות לא אהבתי את הביצוע העברי
של פוליקר, שימחלו לי אוהדי פוליקר, הוא טוב יותר עם ה"חלון לים התיכון" - "פנים אל מול פנים" , אני הייתי מציעה לו מראש לא להסתבך עם סטברוס קסרחאקוס ובטח שלא עם טאקיס ביניס , או עם זמרת הנשמה אלני ויטלי.

αχ κακούργα κακούργα κοινωνία

לגבי משפט זה יפה כתבו יאניס ואנג'לו רפאל,כאילו וצפו את העתיד מזמן, יש לו בעידן זה אחיזה איתנה במציאות, לאור כל מה שקורה (השנונים יבינו) !!!
Top
yarind0@walla.com
פורסם ב: Oct 10 2011, 07:58 PM
צטט הודעה


"בא בעקבות הלב"
*****

קבוצה: חברי פורום איליוס
הודעות: 1434
משתמש מספר: 2752
תאריך הצטרפות: 12-February 10



איקי יקרה
אכן את צודקת הביצוע של פוליקר מחוויר מול הביצוע המקורי של שיר הרשת
זהו שיר קשה לביצוע ופוליקר כנראה שרצה לתת כבוד לשיר ולכן ביצע את השיר בעברית לדעתי

וכמה נעים כאן השירשור ומלמד ושוב תודה לאנגלו ולחברים כאן
בקשתי מאחר ואני מאוד אוהב את שיר הרשת ביוונית שבפעם הראשונה ששמעתי את השיר כבש אותי ומיד תמיד כייף לי להקשיב לביצוע ביוונית

תודה רבה לכולם !
PMשולח הדוא"ל
Top
0 משתמשים צופים באשכול זה (0 אורחים ו 0 משתמשים אנונימיים)
0 משתמשים:
« הבא הכי ישן | ביוגרפיות ומידע על זמרים ויוצרים יווניים | הבא הכי חדש »

אפשרויות נושא הגב לנושא זהפרסם נושא חדשפרסם סקר